Μετεκλογικός κοινωνικός προβληματισμός

Δύο εβδομάδες μετά τη 17η Ιουνίου και τη διεξαγωγή των εκλογών κάτω από τα εξωφρενικά-εκβιαστικά ψευτοδιλλήματα του στυλ ευρώ ή δραχμή, και του σχηματισμού κυβέρνησης από τις “υπεύθυνες δυνάμεις του τόπου”, η κατάσταση στη χώρα περιπλέκεται ακόμα περισσότερο. Ήδη, οι “υπεύθυνες δυνάμεις” έχουν ξεχάσει τη λέξη “επαναδιαπραγμάτευση” και “σταδιακή απαγκίστρωση” με την οποία μας πιπίλιζαν το μυαλό τόσους μήνες προετοιμάζοντας το πάρτυ που θα ακολουθήσει τους επόμενους μήνες. Και μιλάμε για καλό πάρτυ, μόνο που η δική σου συμμετοχή φίλε αναγνώστη περιορίζεται στο να πληρώσεις μαζί με μένα το κόστος – το φαγοπότι με τις γκόμενες προβλέπεται για άλλους (για την ακρίβεια, για τους ίδιους που το κάνουν εις βάρος σου εδώ και πολλά πολλά χρόνια).  Πριν όμως προχωρήσουμε στο ζουμί της υπόθεσης, ας ξεκαθαρίσουμε ορισμένα πραγματάκια.

Ο Σύριζας (στα γρήγορα)

Καταρχήν, έχει πολύ πλάκα όταν γνωστοί μου με αντιμετωπίζουν σαν οργανωμένο/φανατικό στέλεχος παίρνοντας στα σοβαρά διάφορα αστεία που λέω. Η αλήθεια είναι πως τον ψήφισα καί στις 2 εκλογές επειδή τον έκρινα σαν την καλύτερη από τις διαθέσιμες λύσεις, σε όλους τους τομείς: από τις πολιτικές του θέσεις (με την ελάχιστη μακροοικονομία που κατέχω), το ανθρωπιστικό του προφίλ, το καθαρό παρελθόν του (μέχρι αποδείξεως του εναντίου) ακόμα και από πλευράς προσώπων. Και θα σταθώ λίγο στο τελευταίο, γιατί πραγματικά ακόμα και ο μεγαλύτερος κόπανος του Σύριζα (πχ Στρατούλης) είναι προτιμότερος από τον οποιοδήποτε μέσο στέλεχος/λαμόγιο των υπολοίπων δυνάμεων (τουλάχιστον από τη θέση σύριζα και δεξιότερα στο πολιτικό φάσμα). Το τι θα έκανε στην πράξη ο Σύριζας, και κατά πόσο θα ήταν πιστός/ικανός στην υλοποίηση των προεκλογικών του θέσεων, είναι κάτι για το οποίο μπορούμε να αερολογούμε ηλιθίως αλλά δεν θα το αξιολογήσουμε επί του πρακτέου (σίγουρα όχι σύντομα). Απλά ήταν (και παραμένει προς το παρόν) η ισχυρότερη ελπίδα με σοβαρές πιθανότητες επιτυχίας θεωρητικά,  να ανατραπεί η φαυλοκρατία που λυμαίνεται τον τόπο εδώ και πάμπολλα χρόνια.

Σημείωση: δεν θα αναφερθώ σε άλλα κόμματα - ορισμένα εκ των οποίων μπορεί και να συμπαθώ -  μιας και το άρθρο δεν είναι τόσο πολιτικό όσο κυρίως προσπαθεί να ερευνήσει/ερμηνεύσει κοινωνικές συμπεριφορές σε περιορισμένη έκταση. Για λόγους λοιπόν απλότητας και συντομίας θα παρακάμψω τα υπόλοιπα κόμματα.  

Περί “επανάστασης” και λοιπών τσιτάτων

Ας αναφέρουμε μερικά ακόμα: “συμμορία της δραχμής”, “κουκουλοφόροι”, “βαθύ πασόκ”, “τα άκρα είναι ίδια”, “αριστεροί χρυσαυγίτες”, και λοιπές ατάκες που αποτελούν το ρεπερτόριο διαφόρων παπαγάλων. Κλασικές ατάκες που τις εμπνέονται συνήθως δημοσιοκάφροι ή “υπεύθυνοι πολιτικοί” και ξαφνικά αρχίζουν να γίνονται mainstream σε social media και σε live κουβέντες. Σαν την ατάκα “μαζί τα φάγαμε” του τύπου που υπερασπιζόταν στα δικαστήρια τους καταχραστές καθηγητές της Παντείου και διόριζε την κορούλα του στη Βουλή. Ατάκες, οι οποίες δεν αντέχουν σε σοβαρή κριτική, μιας και ο παπαγάλος που τις εκφέρει συνήθως αδυνατεί να σχηματίσει δικές του προτάσεις. Τράβα να εξηγήσεις στον κόπανο της 1ης ατάκας τι λέει ο Κρούγκμαν, της 2ης ατάκας “ποιοί είναι αυτοί οι κουκουλοφόροι και γιατί δεν συλλαμβάνονται”, της 3ης ατάκας για “τη βολεμένη πασκ που παραμένει πιστή στο κόμμα και κάνει τουμπέκα – πχ ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ Παναγόπουλος”, της 4ης ατάκας πως όσο αυταρχικός/στυγνός κι αν ήταν ο Στάλιν δεν έχει καμμία σχέση με τον Χίτλερ, και στους υπόλοιπους το τι σχέση έχει ο στρατόκαβλος που κυνηγάει εξαθλιωμένους μετανάστες (γιατί μόνο εκεί τον παίρνει προς το παρόν) με τον αριστερό/αναρχικό που υπερασπίζεται το δικαίωμα στη ζωή κάθε ανθρώπου ενάντια σε απολυταρχικές δομές.

Όσο για την “επανάσταση” που θα έκανε ο Τσίπρας και θα γινόμασταν Β. Κορέα με δραχμές, πείνα, δελτία, κουπόνια κλπ, φαντάζομαι πως οι ίδιοι θα κατάπιαν τη γλώσσα τους προχθές όταν οι δεξιοί ηγέτες Ιταλίας & Ισπανίας απείλησαν τη Μέρκελ με βέτο αν δεν περνούσε το δικό τους σε σχέση με την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Τη λέξη “βέτο” την οποία ο “επαναστάτης” Τσίπρας ούτε καν την ανέφερε προεκλογικά, κάνοντάς τον να φαίνεται σαν μετριοπαθής πολιτικός απέναντι στους τσαμπουκάδες ΙσπανοΙταλούς. (για την ακρίβεια, θυμίζω πως ο Τσίπρας έλεγε πως αν δεν αλλάξει η πολιτική εμείς απλά δεν θα παίρναμε την επόμενη δόση, καλύπτοντας στη χειρότερη περίπτωση το έλλειμά μας εσωτερικά και σταματώντας τις αποπληρωμές τοκοχρεωλυσίων έως ότου αλλάξει ριζικά το σχέδιο). Πράγματα προφανή δηλαδή, αν έχεις στοιχειώδη επαφή με την πραγματικότητα. Βέβαια εμείς είχαμε στείλει εκεί τον παππού-λια να κομίζει την επιστολή δουλοπρέπειας του επικεφαλής της εσωτερικής τρόικας και της επιτάχυνσης του προγράμματος, αλλά κοιτάχτε μωρέ λίγο την ανεργία και την ανάπτυξη (στην τελευταία παράγραφο).

Αγαπητά μου παπαγαλάκια, δεν είναι επανάσταση το να πεις “διαφωνώ με το μνημόνιο, θέλω άλλου είδους συμφωνία και θα πιέσω γι αυτό“. Αυτό το πράγμα, για να κάνω μια ακραία παρομοίωση, θα το χαρακτήριζε επανάσταση μόνο η τσατσά-δούλος που θεωρεί αδιανόητο να φέρει αντίρρηση στο νταβατζή. Μόνο που εσείς είστε οι ιερόδουλες που επικροτείτε την τσατσά προτάσσοντας το μάγουλο για τις επικείμενες σφαλιάρες (ασχέτως βέβαια πως η πελατεία θα “σπάσει” και το μαγαζί θα πάει για κλείσιμο,  μιας και φαντάζομαι πως κανείς δεν επιθυμεί κακομοιριασμένες “γυναίκες”). Αν εσείς θεωρείτε επανάσταση την παραμικρή αντίδραση τότε μάλλον έχει πρόβλημα ο εγκέφαλός σας “στα αισθητήρια της λογικής και της αξιοπρέπειας”  – και όχι κάποιο δικό μου “βίτσιο” διαφωνίας.

Εσύ ρε φίλε, τι ζόρι τραβάς, ε;

Φίλοι μου καλοί, καλοί μου φίλοι, δεν τραβάω κανένα ζόρι με τον ενσυνείδητο μαζοχισμό και τη δουλοπρέπεια. Άμα εσείς τη βρίσκετε έτσι, εμένα δεν μου πέφτει λόγος. Υπάρχει όμως ένα άλλο σοβαρό πρόβλημα: Τη μαλακία του εγκεφάλου σας την επιβάλεται σε μένα!!! Και δεν μιλάω για προτιμήσεις, γούστα, κολλητιλίκια ή αόρατες ιδεολογίες. Ούτε για οπαδισμούς, πχ να βγει το κόμμα μου να γουστάρω. Μιλάμε για εκατομμύρια ανθρώπους που στέλνονται στο γκρεμό (μαζί με σας), επειδή έτσι ορίζουν “κάποιοι” πως πρέπει να γίνει.  Και ενώ ο καθένας είναι ελεύθερος να πέσει στο γκρεμό με όποιον τρόπο γουστάρει, είναι δολοφονία το να ρίχνεις τον άλλον εκεί. (Αν το ρίχνω στο γκρεμό φαίνεται σε κάποιους υπερβολή, ας διαβάσουν λίγο οικονομική ιστορία για τα κραχ και πως αντιμετωπίζονται καθώς και για το νεοφιλελευθερισμό και τα αποκαΐδια που άφησε απ’ όπου πέρασε).

Εντάξει, δεν χρειάζεται να διαβάσεις μακροοικονομία για να καταλάβεις πως πάμε κατά διαόλου. Το ζεις άλλωστε τα τελευταία δύο χρόνια, εκτός και αν είσαι κανας κολλημένος πασόκος ή νεοδημοκράτης, που για όλα αυτά φταίνε οι άλλοι. Διότι ακόμα και την ελάχιστη επαφή να έχεις με την πραγματικότητα θα έβλεπες πως τα νούμερα των προβλέψεων των μνημονιακών ξεφτιλίζονται κάθε λίγο και λιγάκι από τα επίσημα στοιχεία, κάνοντας τον κάθε άνθρωπο με στοιχειώδεις γνώσεις οικονομίας προφήτη.  Σαν, για παράδειγμα, το νέο Στουρνάρι των οικονομικών που περιμένει εδώ και 3 χρόνια ανάπτυξη και ανεργία κάτω από 10%.

Όπως είναι λογικό, δεν μπορεί παρά να με τρώει η απορία, τι πάει στραβά;  Λες ρε, δηλαδή να την πατήσαμε από τους κολλημένους; Από τους μαζόχες; Τους εθελούσιους δούλους; Από τους φοβισμένους;  What the fuck is going here?

Ματιές στο εκλογικό αποτέλεσμα, από κοινωνικής πλευράς

Για αρχή λοιπόν ο γνωστός χάρτης, που πέραν των κομμάτων που συμβολίζει κάλλιστα θα μπορούσαμε να τον ερμηνεύσουμε ανά περιοχή ως πλειοψηφική επιθυμία διατήρησης της υπάρχουσας πολιτικής, ή όχι. Γιατί καλώς ή κακώς η ΝΔ συσπείρωσε την πλειοψηφία για τη συνέχιση αυτής της πολιτικής (εκτός αν κάποιος έχαψε πραγματικά το παραμύθι περί αναδιαπραγμάτευσης), και ο σύριζα το ακριβώς αντίθετο (αφήνοντας τους άλλους κοντά ή και κάτω από μονοψήφιο ποσοστό απήχησης).

Ψήφος ανά ηλικιακή ομάδα – πηγή: Ελεύθερος Τύπος

Αν τώρα κάποιος είναι επιφυλακτικός με τον χάρτη και την αποτύπωσή του, νομίζω πως η “ψήφος ανά ηλικιακή ομάδα” αρχίζει να δίνει περισσότερα στοιχεία. Παρατηρήστε ιδιαίτερα τις μπλε και πράσινες γραμμές που στις ηλικίες πάνω από 55 διαγράφουν τεράστια άνοδο, δίνοντάς μας σχεδόν το 56% για το δικομματισμό στις συγκεκριμένες ηλικίες. Παίρνοντας δε τα στοιχεία της Public Issue παρατηρουμε πως στις ηλικίες άνω των 65, το 48% ψήφισαν ΝΔ και το 21% Πασόκ (σύνολο 69%!!!!)

Όσο για το συνολικό κοινωνικό προφίλ της ψήφου, τα στοιχεία μπορούν να παρθούν από την ίδια εταιρεία (ή και άλλες εταιρείες μιας τα στοιχεία είναι εφάμιλλα), αλλά θα σας προτείνω να διαβάσετε το καταπληκτικό άρθρο-απάντηση του κολλητού Zaphod σε μία από τις συνηθισμένες στιγμές γεμπελίστικης προπαγάνδας του Παπαχελά. Αξίζει απλά να τονίσω κάποια εξωφρενικά δείγματα, όπως το 42% της ΝΔ στους συνταξιούχους (20% του πασόκ), το 37% στις νοικοκυρές, το 42% στους ανθρώπους κατώτερης εκπαίδευσης (21 στο πασόκ), το 36% των κατοίκων αγροτικών περιοχών (16% στο πασόκ)  και τέλος το 38% αυτών που δηλώνουν πως “ζουν άνετα – τα καταφέρνουν” (17% στο πασόκ  – αν και τα ποσοστά στην τελευταία κατηγορία είναι πλήρως αναμενόμενα).

Τι θες να πεις ρε φίλε; 

Όχι πολλά. Τα πολλά τα λένε οι αυθόρμητες απαντήσεις που πήρε η Public Issue στην ερώτηση για τα κριτήρια ψήφου (στο link θα βρείτε και για τα υπόλοιπα κόμματα) στα πλαίσια του exit poll των εκλογών. Το μόνο που θα πρόσθετα ως συμπέρασμα στα δύο βασικά πλαίσια, είναι στο μπλέ η διατήρηση της κατάστασης ως έχει ενώ στο πορτοκαλί η ανάγκη αλλαγής της κατάστασης. Με μία μόνο επιπλέον παρατήρηση: πως στο μπλέ πλαίσιο παραβρίσκονται και αρκετοί στους οποίους έπιασε η ενορχηστρωμένη προπαγάνδα περί καταστροφής στην περίπτωση που εκλεγούν οι πορτοκαλί (πράγμα άλλωστε που φαίνεται και στις απαντήσεις).

Η καθεστωτική πολιτική τάξη της συγκυβέρνησης (μαζί με το νέο πουλέν της, τη Δημ.Αρ.) σε πλήρη συμφωνία με τα καθεστωτικά ΜΜΕ προπαγανδίζουν την καραμέλα πως ο λαός ζητά από τα κόμματα “συνεργασία – εθνική ομοψυχία”. Νομίζω πως η παραπάνω εικόνα, πέρα από τη στυγνή πραγματικότητα,  αποδεικνύει το μέγεθος της μπούρδας. Φυσικά δεν μπορείς να μιλάς για ομοψυχία, όταν ένα μεγάλο κομμάτι του λαού θέλει ανατροπή του πολιτικού σκηνικού και της πορείας της χώρας (που φυσικά δεν συμπυκνώνεται όλο στον σύριζα), ενώ ένα άλλο θέλει τη διατήρησή του ως έχει με πινελιές “επαναδιαπραγμάτευσης” (τι να κάνουμε, εγώ δεν είμαι νδ-πασοκ-δημαρ να το έχω ξεχάσει ήδη – άλλωστε μιλάμε για την αποτύπωση της 17ης Ιουνίου).

Κύριοι, ήδη ζούμε τον διχασμό. Και δεν είναι καινούργιος, αλλά κρατάει εδώ και αρκετό καιρό, απ’ όποια πλευρά και αν το δεις. Από αυτούς που “τα καταφέρνουν” σε σχέση με αυτούς που αυτοκτονούν, από αυτούς που “εργάζονται” σε σχέση με τους “τεμπέληδες” (αν και η στατιστική δείχνει εντελώς το αντίθετο από τις ρητορείες της κυβερνητικής τρόικας), από τους ήσυχους που ζητάνε ακόμα σκληρότερη διάλυση των διαδηλώσεων σε σχέση με αυτούς που διαδηλώνουν, από αυτούς που βγάζουν τα λεφτά τους στο εξωτερικό σε σχέση με αυτούς που είναι άστεγοι, ή και ακόμα από αυτούς που κερδίζουν από την κρίση σε σχέση με αυτούς που χάνουν τη γη κάτω από τα πόδια τους.

Ψήφοι των 2 πρώτων κομμάτων στους Δήμους Ψυχικού και Περιστερίου – πηγή Υπ. Εσωτερικών

Ή τέλος, αυτού που θέλουν οι κάτοικοι της Φιλοθέης-Ψυχικού, σε σχέση με αυτό που θέλουν οι κάτοικοι του Περιστερίου. (εδώ κολλάει να σας κοινοποιήσωαυτό που άκουσα από γιατρό της 1ης περιοχής για τις μειώσεις στους δημ. υπαλλήλους: “σιγά μωρέ, 500 ευρώ* τους έκοψαν, πώς κάνουν έτσι;”)

Καλά ρε, γουστάρεις διχασμούς τώρα; Πας καλά; 

Ξανακοίτα παραπάνω. Δεν λέω τι γουστάρω, λέω τι βλέπω. Θα γούσταρα πάρα πολύ μια αφήγηση όπου όλοι μαζί ενωμένοι θα βρίσκαμε έναν κοινό δρόμο για να ξεφύγουμε από τα “καφετί ημι-στερεά” που είμαστε βουτηγμένοι (ίσως οι περισσότεροι), αλλά έχω μεγαλώσει πολύ για να πιστεύω σε παραμύθια. Μπορείς να με πεις απαισιόδοξο, ή ακόμα και υπερβολικό, αλλά θα πρέπει να βρεις σοβαρά επιχειρήματα για να μου αποδείξεις πως κάνω εντελώς λάθος.

Είτε σου αρέσει, είτε όχι, κάποιοι έχουν θιχτεί από την κρίση πολύ περισσότερο από κάποιους άλλους (για να μην αναφερθώ σε αυτούς που έχουν επωφεληθεί από την κρίση). Κάποιοι επιζητούν ριζικές αλλαγές προς την πλευρά μιας πιο δίκαιης κοινωνίας, κάποιοι τις φοβούνται (όπως όλες τις αλλαγές όντας πειθήνιοι στην κυρίαρχη προπαγάνδα), κάποιοι είναι απλά οπαδοί,  ενώ κάποιοι τις απορρίπτουν γιατί θα χάσουν το κουταλάκι ή την κουτάλα. Ε λοιπόν, το μόνο πράγμα στο οποίο μπορούν να έχουν ομοψυχία είναι στη μπάλα όταν παίζει καμμια εθνική ομάδα (ή κάτι αντίστοιχο).

Και μετά τι; 

Ο “Δράκουλας” για πολλούς, “σοφός γέρος της πολιτικής” για άλλους  είχε ρίξει μια  ιδέα: “Αν είναι να μείνει ανοιχτή η Βουλή, να έχουμε και νεκρούς” (πέρυσι περίπου τέτοια εποχή). Ασχέτως βέβαια που η συγκεκριμένη βουλή είχε εκλεγεί για τα εντελώς αντίθετα από αυτά που έπραξε καταπατώντας βάναυσα τη λαϊκή κυριαρχία (πράγμα που φυσικά θα ξανασυμβεί στο μέλλον – θυμήσου: επαναδιαπραγμάτευση). Και αν αυτά βγαίνουν από το στόμα του “κεντροδεξιού” Μητσοτάκη, λίγες μέρες πριν το “σοσιαλιστικό πασόκ” ρίξει τόνους χημικά και βρωμόξυλο στο Σύνταγμα,  φαντάσου τι έχουν ν’ ακούσουν τ’ αυτιά μας και να δουν τα μάτια μας στο άμεσο μέλλον από τον ακροδεξιό συρφετό του Σαμαρά.

Όλο το θέμα βρίσκεται στο να αποφύγουμε τους νεκρούς. ‘Ηδη έχουμε σχεδόν 2 αυτοκτονίες τη μέρα λόγω της κρίσης, αλλά φαίνεται πως ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας μας αδιαφορεί γι αυτούς (ορισμένοι δεν διστάζουν ακόμα και να βεβηλώσουν τα μνημεία τους). Ε, αυτό το πράγμα πρέπει να αγωνιστούμε να το σταματήσουμε πριν εξελιχθεί σε γενοκτονία.

Άραγε υπάρχει τρόπος η κοινωνία να προλάβει την αυτοκαταστροφή της; 

Μήν περιμένεις την αόριστη κοινωνία να σου βρεί τη λύση μόνη της. Η Θάτσερ τα κατάφερε: There is no such thing as society. Πρέπει να ξεκινήσεις εσύ τον αγώνα να την ξαναφτιάξεις από τα συντρίμια της που την οδήγησε ο νεοφιλελευθερισμός.

Ξεκίνα το μόνος σου. Απομακρύνσου από αυτά που σε μολύνουν: αυτόν που κερδίζει εις βάρος των υπολοίπων, το λαμόγιο που αναζητά το ρουσφέτι, τον λυσασμένο για κρατικές επιχορηγήσεις στα κέρδη του, το ραντιέρη που σιχαίνεται όποιον του βάλει χέρι στα οκνηρά κέρδη του.

Αντιθέτως,  στήριξε αυτόν που βρίσκεται κοντά στο δικό σου κώδικα ηθικής. Βοήθα απ’ευθείας (και όχι μέσω διαφημιστικών τρικ) αυτόν που έχει πραγματικά ανάγκη.  Αγωνίσου μαζί με αυτόν που επιθυμεί μια δικαιότερη κοινωνία με αξιοπρεπή διαβίωση για όλους.  Μόνο έτσι θα νικήσεις το φόβο που σπέρνουν οι ενωμένες καθεστωτικές δυνάμεις, στην προσπάθειά τους να μην χάσουν καμμία σταγόνα από το αίμα που σου ρουφάν. Όχι μόνο τον δικό σου φόβο. Αυτή είναι δική σου δουλειά να τον ξεπεράσεις. Το σημαντικότερο είναι να νικήσεις τον συνολικό φόβο, που δαμάζει τους πιο αδύναμους.

Άσε στην άκρη τους ιδεολογικούς δογματισμούς και τις λεπτομέρειες, και ενώσου με όλους αυτούς που το πραγματικό πλαίσιο των ανθρωπιστικών αξιών τους ταυτίζεται με το δικό σου. Βρες τον “αδερφό σου”, χωρίς ταμπέλες, χρώματα και αγκυλώσεις και τουλάχιστον κάνε τη ζωή αυτού που σε εκμεταλλεύεται δύσκολη. Ίσως είναι ο πιο ανώδυνος τρόπος να τον αναγκάσεις να μαζέψει τον “φαταουλισμό” του.

SOS! Απαραίτητη διευκρίνησις!

Ο διαχωρισμός σε καμμία περίπτωση δεν μπορεί να βασιστεί σε χρώμα, κόμμα, εθνικότητα, επάγγελμα, τόπο διαμονής κτλ. Κάθε άνθρωπος χαρακτηρίζεται από την πράξη και τα κίνητρά του. Και μόνο από αυτά. Είναι λοιπόν εντελώς ηλίθιο το να πιστεύει κάποιος πχ πως όλοι οι συριζαίοι είναι καλοί ή πως όλοι οι νεοδημοκράτες είναι κακοί και οι λόγοι είναι εντελώς ευνόητοι. Και ιδιαίτερα επειδή μιλάμε για ανθρώπους, δεν μπορείς να το παίξεις ούτε καν στη “στατιστική”.

Μια εικόνα που βρήκα στο net και αξίζει ιδιαίτερου σχολιασμού

Έτσι, ενώ σε γενικές γραμμές συμφωνώ με τον τρόπο αντίδρασης της διπλανής εικόνας, τα κριτήριά της είναι για τα μπάζα (έως και ρατσιστικά). Για τον πολύ απλό λόγο ότι το χρώμα μιας περιοχής δεν σου λέει τίποτα παραπάνω από μια πλειοψηφική τάση σε κάθε περιοχή.  Κατ’ αρχήν, γιατί δεν ξέρεις τι ψήφισαν ο πατατοπαραγωγός της Ηλείας ή της Αχαΐας, από τον οποίο θα προμηθευτείς πατάτες (απλά το παίζεις στις πιθανότητες). Δεύτερον,  γιατί δεν ξέρεις τα κίνητρα του καθενός στα κριτήρια ψήφου (αν επέδρασε ο φόβος για καταστροφή που καλλιεργήθηκε από τα ΜΜΕ) ή το βόλεμα, ανεξαρτήτως περιοχής. Και τρίτον και τελευταίο γιατί ακόμα και ο κάθε παραγωγός να σου έστελνε “πιστοποιητικό ψήφου” (λέεεμε τώρα), το μόνο που θα έκανες θα ήταν να παίξεις με τις πιθανότητες για τα κίνητρά του. Γιατί ναι μεν, υπάρχουν πολλές πιθανότητες ο αγρότης που ψήφισε ΝΔ να έχει βολευτεί από ένα κάρο μούφες επιδοτήσεις (μέσω του τοπικού κομματάρχη) αλλά και να έχει αυξηθεί το εισόδημά του οπότε να βολεύεται (λόγω της κρίσης και της τάσης να αγοράζουμε εγχώρια προϊόντα έναντι εισαγωγών, σαν απάντηση “στους ξένους” – άλλωστε οι μόνοι που δεν έχουν διαμαρτυρηθεί τα τελευταία 2 χρόνια είναι οι αγρότες), αλλά δεν μπορείς να βγάλεις ασφαλή συμπεράσματα για έναν συγκεκριμένο άνθρωπο βάσει στατιστικής (για να μη φέρω και το παράδειγμα του πιθανού λαμόγιου συριζαίου-κκε κτλ).

Σημείωση: τη συγκεκριμένη εικόνα την ανέβασα στο fb και ξεκίνησε flamewar με φίλους γι αυτή - μιας και εγώ στάθηκα στον τρόπο αντίδρασης παρακάμπτοντας τα φασιστικά κριτήρια, ενώ οι "διαφωνούντες" στάθηκαν κυρίως στο 2ο. Όπως και να 'χει, ας θεωρήσουμε πως το συγκεκριμένο άρθρο είναι η απολογία μου σε όσους έμεινε η λάθος εντύπωση.

Ας αφήσουμε λοιπόν τις ισοπεδωτικές λογικές, στην άκρη και ας καταλήξουμε στην ουσία. Δεν θέλω την επαναφορά των μπλε-πράσινων καφενείων του 1989, ούτε να χωρίσεις του ανθρώπους σε καλούς και κακούς, ανάλογα με το χρώμα της ψήφου ή άλλους οπαδισμούς. Αυτό που θα θελα να δω είναι πραγματική συνείδηση. Ενός ανθρώπου που ζει σε έναν τόπο που κυριαρχεί η αδικία και η αδιαφορία και τουλάχιστον αντιστέκεται, μή επιβραβεύοντας αυτούς που ταυτίζονται με την εκμετάλλευση των άλλων. Και αν είναι δύσκολο να βρεις άκρη, κοίταξε τουλάχιστον να καλλιεργήσεις και αυτό το κριτήριό σου, τουλάχιστον εκεί που μπορείς. Είναι ίσως ο ηπιότερος τρόπος να πιέσεις την άρχουσα τάξη να βάλει φρένο στην αδηφάγα τακτική της και τη γενίκευση της εξαθλίωσης.

Ευχές αντί επιλόγου

Μακάρι να κάνω λάθος στις προβλέψεις μου. Κυρ αναγνώστα μου, πίστεψέ με, εύχομαι περισσότερο από σένα να κάνω λάθος. Τα πράγματα να αρχίσουν να διορθώνονται, να αποφύγουμε κι άλλους νεκρούς λόγω κρίσης και ο κόσμος να αρχίσει να αποκτά προοπτική αξιοπρεπούς διαβίωσης. Και να κάνει λάθος μαζί μου και ο Θουκιδίδης που έλεγε πως “ή θα είστε ελεύθεροι ή ήσυχοι – και τα δύο μαζί δεν γίνονται”. Και όλες αυτές οι θεωρίες αντίστασης να είναι περιττές.

Τι να κάνουμε όμως που η ρουφιάνα η πραγματικότητα άλλα δείχνει, παρά την ομορφιά των  ευχολογίων;