Τι με νοιάζει εμένα…

Τι με νοιάζει εμένα:

  • που μειώνουν τον κατώτατο μισθό; Εγώ δεν αμείβομαι με τον κατώτατο
  • που μειώνουν τις συντάξεις; Εγώ δεν είμαι συνταξιούχος
  • που απελευθερώνουν τις απολύσεις; Εγώ δεν απολύομαι
  • που μειώνουν τις παροχές υγείας; Εγώ δεν έπαθα τίποτα
  • που κλείνουν σχολεία; Το δικό μου δεν κλείνει
  • που κλείνουν την ΕΡΤ; Εγώ mega και σκαϊ βλέπω
  • που δέρνουν διαδηλωτές; Εγώ δεν διαδηλώνω
  • που προφυλακίζουν χωρίς απαγγελία κατηγοριών; Εγώ δεν κάνω τίποτα
  • που κλείνουν τα ιατρεία του ΕΟΠΠΥ; Εγώ δεν πήγαινα εκεί
  • που ξεπατώνουν τις Σκουριές στη Χαλκιδική; Εγώ δεν ζω εκεί

Συνηθισμένος παρωπιδισμός. Συνοδευόμενος συνήθως και με σχόλια του στυλ “ας πρόσεχαν”, “καλά να πάθουν” κλπ.
Αδυνατώντας να καταλάβεις, παρόλο που το ζεις καθημερινά,

  • πως ο κατώτατος μισθός και η σύνταξη συνδέεται με το εισόδημά σου και τον τροφοδοτεί (άμεσα ή έμμεσα).
  • πως οι κοινωνικές παροχές (υγεία, παιδεία κλπ) αφορούν εσένα και τα παιδιά σου
  • πως η καταστολή αφορά την επιβολή του “δίκιου” του ισχυρού πάνω σου
  • πως οι Σκουριές έρχονται δίπλα σου (πχ σαν ανεμογεννήτριες)

Μπορείς βέβαια να συνεχίσεις να πιστεύεις πως “τα χωράφια σου είναι μακριά από ‘κει”, αντίστοιχα με το πρόβατο της εικόνας:

provato

Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα,
προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα!

Έχεις μόνο δύο επιλογές:

α. Την πεπατημένη του “δε με νοιάζει εμένα” αναμένοντας γενικότερα τον σωτήρα που θα σε “σώσει” (ή θα σε “σφάξει” ανάλογα με τα γούστα του)

β. Να σηκωθείς απ’ τον καναπέ ή την καρέκλα του καφενείου για ν’ αντιδράσεις.

Όπως και να ‘χει, η επιλογή είναι δική σου.. Εσύ ορίζεις τη ζωή σου, εσύ θα γευτείς τις συνέπειες των πράξεων ή της απραξίας σου.

Και θα ‘σαι ο κατεξοχήν υπεύθυνος για ότι σου συμβεί..