Μαθήματα αξιοπρέπειας

Εισαγωγικό σημείωμα: Όλο το καλοκαίρι ακούγαμε από τους κλασικούς “μα γιατί δεν μιλάτε για τους Χριστιανούς που σφάζουν οι Τζιχαντιστές στη Συρία; – μόνο οι παλαιστίνιοι μουσουλμάνοι σας απασχολούν;” κλπ. Κλασικά συνηθισμένα πράγματα από τους κλασικούς συνηθισμένους παρτάκηδες νοικοκυραίους, όταν μπροστά τους εμφανίζεται κάτι που τους χαλάει τη μαστούρα της μίζερης κανονικότητας. Γιατί γενικότερα στα @@ τους για τον ανελέητο βομβαρδισμό της Γάζας, όπως και στα @@ τους τώρα για τους Σύρους πρόσφυγες. Σημειωτέον βέβαια στα @@ τους το ότι ανάμεσά τους είναι και πολλοί Χριστιανοί (όπως και στην Παλαιστίνη) – λες και επρόκειτο να ασχοληθούν με το δράμα κάποιου άλλου έστω και ομόθρησκου (όσο ασχολήθηκαν ως ελληναράδες με το δράμα των εξαθλιωμένων ομοεθνών τους).  Και οι γνωστές ατάκες που ξεκινάνε από το  “ε και τι να κάνουμε – να πάνε αλλού – βρωμίζουν τον τόπο”, καταλήγουν “θέλω να πάω για ψώνια και είμαι αναγκασμένος να βλέπω τη πλέμπα στο Σύνταγμα”. Κοινώς, αρχικά αδιαφορία για να κρύψουμε τη σκατοψυχιά μας με νύχια και με δόντια. Έλα μου όμως που αυτή δεν κρύβεται για πολύ. Αντιθέτως ξεβρακώνεται, όπως στις όποιες αντιδράσεις των πολλών φιλήσυχων-παρτάκηδων οσφυοκαμπτών νοικοκυραίων στην παρακάτω ιστορία…

Είσαι 16 χρονών και βγαίνεις ανήμερα της γιορτής σου με τον κολλητό σου βόλτα. Ξαφνικά, ένας μπάτσος (παρέα με έναν άλλο αποφυλακισμένο πλέον) τον πυροβολεί εν ψυχρώ και τον σκοτώνει. Η εξέλιξη… όχι δύσκολη. Με τα πολλά καταλήγεις στο να ληστέψεις τράπεζα (για ιδεολογικούς σκοπούς – ασχέτως αν συμφωνώ ή όχι) κλπ. Δεν τρομοκρατείς, δεν πυροβολείς, δεν απειλείς ομήρους ούτε αστυνομικούς. Συλλαμβάνεσαι,  βασανίζεσαι, καταδικάζεσαι. Πας σχολείο μέσα στη φυλακή, δίνεις πανελλήνιες, περνας σε σχολή,  αρνείσαι να παραλάβεις το βραβείο υποκρισίας, αρνείσαι να χαριεντιστείς με τον ΠτΔ, ζητάς τις ΝΟΜΙΜΕΣ εκπαιδευτικές άδειες που δικαιούσαι – στις αρνούνται. Να σαπίσεις. Ποιός είσαι εσύ που θα τολμήσεις να ληστέψεις τράπεζα για ιδεολογικούς λόγους; Ποιός είσαι εσύ που θα αρνηθείς να ευχαριστήσεις και να χαριεντιστείς με τον Υπ. Δικαιοσύνης; Ποιός είσαι εσύ που θα τολμήσεις να αγνοήσεις τον ΠτΔ;  Ξεκινάς απεργία πείνας διεκδικώντας τις ανάσες ελευθερίας που σύμφωνα με την αστική δικαιοσύνη δικαιούσαι. Όχι μικρέ. Είσαι επικίνδυνος..

Δεν είσαι επικίνδυνος επειδή μπορεί να αποπειραθείς να ξαναληστέψεις τράπεζα. Ούτε επειδή μπορεί να σκοτώσεις (δεν το έκανες όταν είχες την ευκαιρία να εκδικηθείς για το φόνο του κολλητού σου). Για άλλο λόγο είσαι επικίνδυνος…

Είσαι επικίνδυνος γιατί δεν σκύβεις το κεφάλι. Γιατί δεν γλύφεις. Γιατί δεν τους αναγνωρίζεις. Γιατί τους αγνοείς. Γιατί ενώ θα μπορούσες ν’ αράξεις στα φράγκα των γονιών σου όπως οι περισσότεροι συνομίλικοί σου και να ασχολείσαι με τις γκομενίτσες, το lifestyle και με την απόκτηση κάθε καινούργιας i-μαλακίας, εσύ ήθελες ν’ ανατρέψεις το βρώμικο σύστημα. Όπως νόμιζες. Αντί να γκομενίζεις στα κωλόμπαρα και να βγαίνεις selfie στο facebook δείχνοντας τι γαμάτο τσουτσέκι είσαι, εσύ ήθελες να παραστήσεις το Ρομπέν των δασών. Αντί να παρακαλάς για λύπηση, απαιτείς. Αντί να κάνεις στάση ζωής τη σκατοψυχιά, εσύ επέλεξες να κάνεις στάση ζωής την αξιοπρέπεια. Ακόμα και στον θάνατο.

Και αυτό είναι που δεν σου συγχωρούν. Την αξιοπρέπεια.
Ούτε οι κυβερνητικοί, ούτε οι δεξιούληδες, ούτε οι νοικοκυραίοι, ούτε οι φιλελέδες, ούτε οι κεντρώοι, ούτε οι απολιτίκ, ούτε οι χίπστερ. Γιατί η αξιοπρέπεια ήταν το πρώτο που συμφώνησαν να πουλήσουν για να ζήσουν τη φτηνιάρικη ζωή τους.

υγ: Δεν θέλω να σε χάσω. Παρόλο που διαφωνώ με τις πράξεις σου και με πολλές από τις ιδέες σου είμαι σίγουρος πως έχεις να μας δώσεις πολλά περισσότερα μαθήματα αξιοπρέπειας ζωντανός.